این مقاله به تبیین مفهوم «صوم» از منظر لغوی، تاریخی و فقهی میپردازد. نویسنده با استناد به آیات قرآن کریم (بهویژه داستان حضرت مریم و زکریا)، ریشه روزه را در «امساک مطلق» و «روزه سکوت» جسته و سپس تطور آن را در ادیان پیشین و سیره انبیا از حضرت آدم (ع) تا پیامبر اسلام (ص) واکاوی میکند. در این پژوهش، روزه نه تنها یک تکلیف شرعی برای محرومیت مادی، بلکه نظامی متقن برای ایجاد توازن میان نیازهای نفسانی و تمایلات روحانی معرفی شده است. در نهایت، مقاله بر ضرورت توسعه معنایی روزه در فقه تاکید ورزیده و غایت اصلی این عبادت را فراتر از امساکِ فیزیکی، دستیابی به ملکه «تقوا» و تطهیر اخلاقی در تمامی ابعاد زندگی فردی و اجتماعی میداند.
فتح مکه نقطه عطفی در رهبری پیامبر اسلام بود؛ رویدادی که در آن، پیامبر میان انتقامجویی طبیعیِ سالهای رنجبار و چشمانداز بلندمدت دولتسازی، مسیر دوم را برگزید. او با تغییر فوری روایت «یوم الملحمة» به «یوم المرحمة»، و با عزلِ حکیمانه سعد بن عباده بدون کاهش شأن او، راهبرد رحمت را به عنوان سیاست رسمی دولت نوظهور تثبیت کرد. اوج این رویکرد در «اذهبوا فأنتم الطلقاء» تجلی یافت؛ عفوی بیقید و شرط که دشمنان دیروز را به کارآمدترین نیروهای فردا تبدیل کرد. این تجربه تاریخی نشان میدهد که پیامبر از بخشش، نه بهعنوان احساسی اخلاقی، بلکه بهمثابه ابزاری استراتژیک برای پایاندادن به چرخه خشونت، ادغام اجتماعی و دولتسازی پایدار بهره گرفت.
با فرا رسیدن ماه مبارک رمضان، عرصهی خبررسانی با همهی اشکال آن مملو از فضائل این ماه مبارک شده است. عباراتی همچون: ماه صیام، ماه قرائت قرآن، ماه صدقات و زکات، ماه صله رحم، ماه گذشت و تسامح، ماه تراویح و ذکر، همگی اوصاف و ویژگیهایی صحیح هستند که ادلهای از قرآن و سنت نبوی بر صحت آنها تأکید دارد.
کپی رایت © 1401 پیام اصلاح . تمام حقوق وب سایت محفوظ است . طراحی و توسعه توسط شرکت برنامه نویسی روپَل