سایت رسمی جماعت دعوت و اصلاح

به همراه شما خوانندگان در ایامی به سر می‌بریم که اجر و پاداش در آن دو چندان، درهای رحمت گشوده و گناهان آمرزیده می‌شود؛ ایامی که خداوند توبه‌کاران را می‌آمرزد و دعای بندگان را اجابت می‌کند؛ این روز‌ها دهه‌ی اول ذی الحجه است؛
روزهای بی‌نظیری که خداوند مقامش را بالا برده و به آن ارج نهاده است و در کتاب گرانقدرش به عظمت آن سوگند یاد کرده است: «وَالْفَجْرِ وَلَیَالٍ عَشْرٍ وَالشَّفْعِ وَالْوَتْرِ».

خداوند تبارک و تعالی می‌فرماید: «وَأَذِّن فِي النَّاسِ بِالْحَجِّ يَأْتُوكَ رِجَالًا وَعَلَىٰ كُلِّ ضَامِرٍ يَأْتِينَ مِن كُلِّ فَجٍّ عَمِيقٍ» [حج: ۲۷]. (ای پیغمبر!) به مردم اعلام کن که (افراد مسلمان و مستطیع)، پیاده، یا سواره بر شتران باریک اندام (ورزیده و چابک و پرتحمّل، و مرکب‌ها و وسائل خوب دیگری) که راههای فراخ و دور را طی کنند، به حجّ کعبه بیایند (و ندای تو را پاسخ گویند). (آنان به این سرزمین مقدّس بیایند) تا منافع خویش را با چشم خود ببینند.

خوشحالم از اینکه‌ یکبار دیگر خدمت سروران و اساتید می‌رسم. بنا براین شد که ادامه‌ی بحث «جریان‌شناسی فرهنگی» را که سال قبل در همین ایّام ایراد کرده بودم، ادامه دهم و بنده هم مخالف نیستم.

به فرمان پروردگار، ابرمرد توحید و یکتاپرستی حضرت ابراهیم خلیل – علیه السلام – کعبه منسوب به پروردگار را که قبله سینه‌ها و جهت حرکت دلهاست بنا نهاد تا تمامی یکتاپرستان تاریخ از روز خلیل تا به روز دمیدن در سور – بوق – و دیدار پروردگار جلیل بدان سوی روی آورده، بیعت و صداقت خود با خالقشان را با این خانه تواضع به نمایش گذارند..

بررسی وضع فرهنگی کنونی ایران و جریانهای روشنفکری موجود در آن: در زمان کنونی وضعیّت فرهنگی در ایران حالت خاصّ یافته است. تعامل زمان، مکان، اوضاع و احوال خاصّ با هم به وضع فرهنگی ویژه‌ای انجامیده است. با نگاهی از برون (از بالا) به این امر می‌توان به دو مشکل اساسی پی برد؛ یکی از این دو ناآشنایی اندیشمندان ایرانی با حوزه‌ی فرهنگی جهان اسلام است، و دیگری کاستی‌هایی است که آنان در مواجهه با فرهنگ غرب دارند.

حضور زندگی در کودکان، به طرز سرشاری، تپنده و زنده است. شادابی، سبکبالی، صفای خاطر، تجربه ی بی واسطه ی هستی، سادگی و نگاه رازآمیز به جهان، از مؤلفه های کودکانگی است. کودکان واجدِ ویژگی هایی غبطه انگیزاند که بازآفرینی و تقویتِ آنها در ارتقایِ وضعیت وجودی ما بسیار مطلوب است. به همین سبب، کودمنشی یا کودک وارگی مورد توصیه ی فرزانگان بوده است. در نزد مسیحیان، کودکانگی ستایش می شود چرا که مسیح کلیدِ ورود به ملکوت و رازِ فرزانگی را در بازگشت به کودکی می دانست: «نزد عیسی آمدند و گفتند: چه کسی در ملکوت آسمان بزرگتر است؟ آنگاه عیسی طفلی را برپای داشت و گفت: هر آینه به شما می گویم تا بازگشت نکنید و مثل طفل کوچک نشوید، هرگزبه ملکوت آسمان ره نمی یابید.»[1]

اسلام هراسی در دنیای غرب ـ به خصوص در چند دهه‌ی اخیر ـ واقعیتی انکار ناپذیر است. در نوشته‌ها، سخنرانی‌ها، فیلم‌ها و... غالباً مسلمانان را افرادی بی‌فرهنگ، بی‌منطق، غیر متمدن، بنیادگرا، خشونت طلب، تروریست و غربی‌ها را افرادی با فرهنگ، منطقی، مهربان، انسان دوست و حامی حقوق بشر معرفی می‌کنند؛ و این صفات را به تمامی مسلمانان تعمیم می‌دهند؛ تعمیمی که در مورد هیچ گروه فکری، مذهبی و دینی دیگری به کار نمی‌برند.

امام شافعی (رح) محقق ناقد نه مقلد راکد، شخصیتی که مؤمنانه و ‌محققانه و ‌ناقدانه زیست و تندیس وجودش در زیر پتک‌ها و قلم‌های استادان مجرب دین و اخلاق چون بوحنیفه و امام مالک از ناخالصی‌ها جدا شد و ‌این استادان خمیر مایه‌ی مردی بزرگ را به تاریخ و ‌بشریت هدیه کردند. شافعی از استادانش آموخت...

تعامل، تقابل، اصلاح‌گری و کناره‌گیری رویکرد‌ها و مواضعی هستند که افراد و گرو‌های اسلامی اعم از سلفیه با تمام نحله‌های فکری، متصوفه، مکتب قرآن، اخوان و... با حاکمیت‌های کشورهای استبدادی در کشورهای اسلامی در گذشته و حال در پیش گرفته‌اند که سعی می‌شود هر یک از این رویکرد‌ها مورد تجزیه و تحیل قرار گیرد.

 اشاره‌: در پی انتشار فیلم موهن به‌ ساحت پیامبر اسلام (ص) و اقدامات چندساله‌ی اخیر در رابطه‌ با توهین به‌ مقدّسات اسلامی، در گفتگو با‌ سه‌ تن از صاحبنظران اهل سنت، چرایی انجام اینگونه‌ اقدامات، تحلیل واکنشهای مسلمانان بدانها، برخورد منطقی و راه‌کارهای اصولی تعامل و نیز جلوگیری از هتک حرمت مقدّسات دینی، بررسی شده‌ است. این گفتگو به‌ شکل مکتوب با سه‌ شخصیت زیر انجام شده‌ است: