سایت رسمی جماعت دعوت و اصلاح

شب بیست و سوم ماه مبارک، مسجد صلاح‌الدّین ایوبی پاوه،‌ شاهد حضور گسترده‌ی مردم روزه‌داری بود که به شب زنده‌داری پرداختند. 

چهارشنبه شب برابر با ۹ تیر و ۲۳ رمضان امسال، در مسجد حاجی آباد سقز از سوی جماعت دعوت و اصلاح شهرستان سقز، مراسم احیای لیالی قدر برگزار شد. 

الحمد لله، لا نعبد و لا نستعین الا ایّاه، والصَلاة والسَلام علی رسول الله و من والاه.
متأسفانه برخی از جوانان که اکثراً دلسوز دین و منادی حاکمیت شریعت‌اند، علی‌رغم قلّت معرفت موازین علمی در استنباط احکام از قرآن و سنّت، خود را در مقام مهم «فتوا» و مهم‌تر از آن قضاوت در مورد «ایمان و آخرت» دیگران نشانده؛ و برخی از داعیان دعوت حق و راهیان راه انبیاء و پرچمداران جهاد و اجتهاد و پیروان برخی از جماعت‌ها و فرقه‌های مسلکی و مذهبی را به«کفر و ارتداد» متهم نموده‌اند.

شب قدر چیست؟ آیا همان شب نزول قرآن نیست که از هزار ماه برتر است؟

(‏‏لَيْلَةُ الْقَدْرِ خَيْرٌ مِنْ أَلْفِ شَهْرٍ)[قدر:3]، آیا همان شب پر از سلامتی نیست که با عبادت و تلاوت  قرآن و تفکر به صبح می‌رسد؟

ای انسان‌! تو کی هستی؟ از کجا آمده‌ای؟ در چرخه‌ی کائنات چه قدر و مقامی داری؟ بیا امشب را با کمی تفکر به صبح برسانیم. تو می‌دانی که دو وجهی هستی و ترکیبی از جسم و روحی؟ به جسم خودت فکر کن.

روزه‌داران شهر خور لار به مناسبت سالروز و یاد بود واقعه‌ی تاریخی جنگ بدر در یک نشست ایمانی در ظهر ۱۹ رمضان که با تلاوت قرآن همراه بود، پای سخنان استاد صدیقی نشستند. 

الحمد لله‌ رب العالمین وصلی الله‌ وبارک علی محمد وعلی آل محمد 

اما بعد

به‌ گواهی علما و مفسران قرآن، محور و متن دین همان سوره‌ی مبارکه‌ی حمد/ فاتحه‌ است که‌ دربرگیرنده‌ی مطالب عالی و پاسخ به‌ همه‌ی گروه‌ها و فرقه‌های اهل بدعت و گمراهی است. این سوره‌، همه‌ی منزلتهای سالکان و مقامات عارفان و تفاوت میان وسایل و اهداف را در بر می‌گیرد، و هیچ سوره‌ای دیگر، جای آن‌را نخواهد گرفت. 

یکی از خواسته‌های همیشگی ما انسان‌ها در طول تاریخ رسیدن به آرامش واقعی بوده است، در پاسخ به این نیاز بوده که انسان در طول تاریخ تلاش‌ها و رنج‌های بسیاری را به جان دل پذیرفته است. بی‌شک بخش وسیعی از تلاش‌های علمی‌بشر و کشف رازهای ناگشوده جهان طبیعت به منظور دسترسی به امکاناتی بوده است که آرامش و آسایش را برای انسان به ارمغان آورد.

(یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا کُتِبَ عَلَیْکُمُ الصِّیَامُ کَمَا کُتِبَ عَلَى الَّذِینَ مِن قَبْلِکُمْ لَعَلَّکُمْ تَتَّقُونَ) [بقره: ۱۸۳] خداوند از انسان‌ها تقوا را خواستار شده است و مترادف تزکیه نفس است: (وَنَفْسٍ وَمَا سَوَّاهَا*فَأَلْهَمَهَا فُجُورَهَا وَتَقْوَاهَا*قَدْ أَفْلَحَ مَن زَکَّاهَا * وَقَدْ خَابَ مَن دَسَّاهَا) [شمس: ۷-۱۰]

یکی از خاطرات جالب فراموش نشدنی دوران تحصیلم در سودان به شیوه‌ی افطار مردم در سودان برمی‌گردد.

سودانی‌ها عادت دارند -و این عادت برگرفته از آموزه‌ها و تعالیم نجات‌بخش اسلام است- که در رمضان افطاری خود را جلوی درب منزل خود بخورند، فرقی ندارد که طرف ثروتمند باشد یا فقیر، رعیت باشد یا وزیر، در شهر باشد یا در روستا. هر خانواده به تنهایی یا با چند خانواده‌ی دیگر جلوی درب ورودی منزل خود فرشی می‌اندازند و هر چه دارند (بدون تکلف، اسراف و خساست) روی سفره می‌چینند و می‌خورند. بعد از افطار خانه‌هایی که به مسجد نزدیک‌ترند برای نماز مغرب به مسجد می‌روند و بقیه هم هر چند خانواده با هم به صورت جمعی نماز جماعت می‌خوانند.

زندگی اخلاقی و زندگی احساسی در بسیاری از مواقع با یکدیگر ناهمسو و ناسازگارند. شاید این یکی از تعارض‌های معنوی زندگانی و چه بسا یکی از سویه‌های سوگناک هستی باشد.

لطافت روح، شکنندگی و حساسیت فوق العاده به رنج «دیگری»، گر چه در نظر نخست، دوشادوش اخلاق ره می‌سپرد، در حیطه‌هایی معروض هماوردی و کشاکش با آن می‌گردد.