پس از گذشت یازده سال از مخالفت مجلس ملی ترکیه با استفادهی نیروهای ائتلاف بینالمللی از خاک این کشور برای حمله به عراق، اکنون دولت این کشور موافقت کرده است تا نیروهای مسلح ترکیه برای عملیات برون مرزی اعزام شوند و نیروهای خارجی هم اجازه داشته باشند از خاک این کشور برای عملیات نظامی استفاده کنند؛ این اقدام سؤالات زیادی را در خصوص اهداف و نتایج آن ایجاد کرده است.
میگویند ملتی که از تاریخ خود درس نگیرد محکوم به تکرار آن است. این روزها در حالی که شبکههای خبری و روزنامههای معتبر جهانی گزارشهایی از کشتار زنان و کودکان کوبانی و مبارزه مردمان آن شهر برای زندگی و آزادی منتشر میکنند، رسانههای رادیویی و تلویزیونی، مطبوعات و شبکههای مجازی به صحنه جدال رسانهای میان نویسندگان و تحلیگران کرد تبدیل شده و دامنه آنگاه به سطح خیابانها و مردم نیز کشیده شده است.
(۱)
دقایقی پیش گزارشهایی را از را رادیو دنبال میکردم که حاکی بود از متهمشدن ترکیه از طرف کُردها و غربیان به سهلانگاری در حمایت از جنگجویان کُرد در سوریه – کوبانی-؛ البته در این میان وزیر امور خارجەی انگلستان خجولانهتر به این امر دامن زد، به گونهای که حتی اندیشیدن در بارەی حمایت از کوبانیها را نیز دشوار و پرهزینه قلمداد نمود! آنگاه که از وی سؤال شد: چرا دولتش به منظور دفاع از کوبانی، هواپیماهایش را روانەی آنجا نمیکند؟
«مطالعهی تاریخ برای کوردها از نان شب واجبتر است» (کریس کوچرا، کوردشناس نامدار)
با روی کار آمدن حکومت عبدالکریم قاسم در عراق و تعامل سازنده وی با جنبش آزادی خواهانه کوردستان، و در رأس آن رهبریت کاریزماتیک جنبش، مرحوم ملا مصطفی بارزانی، پنجرەی امیدی بەروی کردها و کردستان گشوده شد. اما زیاد طول نکشید این تعامل سازنده به تقابل ویرانگر مسبوق به سابقه و بلکه بسیار خشنتر از پیش در مواجهه با جنبش کردها تغییر یافت!
پ: با توجّه به تعریف های متنوعی که در آثار خود از دین داشتهاید مثل دینِ یک، دینِ دو و دینِ سه و از آنجا که در جایی فرموده بودید که بیشتر به جنبه کارکردی دین قائل هستید، مفهوم و پیده «دینگریزی» را در منظومه معرفتی خود چگونه تعریف و تحدید میکنید و آیا آن را یک «فرایند» میدانید یا یک «فرآورده»؟
به نظر میرسد بازتاب بحران اخیر کوبانی، از مسیر اصلی خود که صِرف دفاع از مسئله کرد و کوبانی باشد، منحرف شده و در بسیاری از موارد، جنبه سیاسی و ایدئولوژیک پیدا کرده است. گروهی فرصت را مغتنم شمرده و بحران پدید آمده را مصادره به مطلوب کرده و کوبانی را به ویترینی جهت رونمایی از افکار و جهتگیریهای سیاسی خود بدل کردهاند.
مجموعهای نیز کوبانی و داعش را رها کرده و تنها یک رویکرد دارند. آن هم مخالفت با اردوغان و مجموعه عدالت و توسعه است. پس همانهایی که سوزاندن پرچم آمریکا را توهین به شعور ملت آمریکا میدانستند
کپی رایت © 1401 پیام اصلاح . تمام حقوق وب سایت محفوظ است . طراحی و توسعه توسط شرکت برنامه نویسی روپَل