سایت رسمی جماعت دعوت و اصلاح

مفسّر و دعوتگر بزرگ معاصر مرحوم «سیّد قُطب» را گاهی در برخی از محافل به خاطر پاره‌ای از مطالب و جملات مندرج در ترجمه‌ی کتاب «العدالة الإجتماعیة فی الإسلام» به شدّت مورد نقد و نفرین قرار می‌دهند. پیشاپیش باید بگویم که متأسفانه این افراد هیچ گاه به خود زحمت نداده‌اند اصل کتاب آن مرحوم را مطالعه کنند و این رویه برای کسانی که توان مطالعه‌ی اصل کتاب را دارند اگر ناشی از بدبینی و مرض درونی نباشد

از این که نمی‌دانستم من کی هستم همیشه سرگردان و حیران بودم سعی می‌کردم تا جواب سؤالم را به هر قیمتی که است پیدا کنم و خودم را پیدا کنم.

نسان نیازمند ارتباط مستقیم با آفریننده و هستی بخش خود است. این ارتباط اگر چه از طریق مناجات و رازگویی درونی و قلبی انجام می‌گیرد؛ اما دسترسی به كلمات خود خداوند، بسیار لذت بخش و اطمینان آور است.

هنوز گه‌گاهی صدایت را می‌شنوم؛ زمانی که برای صدا زدنم کلی واژه‌ها را به رقص در می‌آوردی و در آخر صدا می‌زدی و... میخندیدی!

لبخند با دندان‌های صدفی...

برخی از تحلیل‌‌‌گران، علاّمه دکتر احمد ریسونی را به شدّت مورد حمله قرار می‌‌‌دهند به گمان این‌که وی منکر سیاست و خلافت در اسلام است. گاهی او را با علی عبدالرّازق مقایسه می‌‌‌کنند که منکر ارتباط اسلام با سیاست و حکومت بود. امّا چکیده‌‌‌ی سخن استاد ریسونی این است که اسلام نظام مفصّلی برای سیاست و حکومت تدوین نکرده است بلکه آن را به اجتهاد مستمرّ و تحوّلات زمانی واگذار کرده است.

باید باور کنیم که سنّی‌ها سرمایه‌ی بزرگی برای ایران هستند.

معمولاً هفته‌ی وحدت فرصتی است برای گفت‌وگو در مورد وحدت شیعه و سنّی با یک نگاه تاریخی به دو باور در مورد میلاد پیامبر اعظم حضرت محمّد بن عبدالله. صد البتّه این کلمه‌ی وحدت با تسامح گفته می‌شود. قرار نیست نه سنّی شیعه شود و نه شیعه سنّی. امّا من از یک نگاه دیگر در هفته‌ی وحدت به وجود سنّی‌ها در ایران اشاره دارم.

وقتی کودکی از درد پا یا درد مفصل شکایت می‎کند این موضوع ممکن است باعث نگرانی والدین یا پرستاران بچه شود. به طور معمول این ناراحتی به سادگی ناشی از دردهای رشد است که خود به خود برطرف می‎شوند.

در حالی فرانسه میزبان دشمنان دیروز و دوستان امروز در یکصدمین سالگرد پایان جنگ جهانی اول است و آلمان سرسخت‌ترین دشمن سابق متفقین در آن شرکت دارد که ایران غایب بزرگ این نشست است. رهبرانی از ٧٠ کشور جهان به دعوت پاریس در آن شرکت دارند که به نظر از تهران دعوت نشده است. برخی از کشورهای شرکت‌کننده هیچ ارتباطی نه از دور و نه از نزدیک با این جنگ ندارند؛ اما ایران چرا؟ خاطره تلخی از این جنگ داشته و دارد و به شدت از آن متاثر بود.