سایت رسمی جماعت دعوت و اصلاح

“سَرَک”کشیدنی بِمَعنی(و مرادِ)”سـائِـح” : روان شدن، جهان گردی، قابلیتِ ذوب شدن، گداختن، پوششِ مُخَطَّط، روزه دارِ ملازمِ مسجد، پاره پاره شدن.. امام مودودی آورده است:” تعدادِ زیادی از صحابه و تابعین، “سائِحات” را، “صائِمات” معنی کرده اند..

  همانگونه که مستحضرید امسال هم به روال سال‌های گذشته، فرماندار محترم سردشت در مصاحبه با رسانه‌ها اعلام کردند که امسال نیز گرامیداشت بمباران شیمیایی ٧تیر با حضور مسؤولان برگزار خواهد شد. ضمن استقبال از اعلام این خبر، می‌خواهم از فرصت پیش‌آمده استفاده کرده و چند سؤالی را که مدت‌هاست ذهن بنده را به خود مشغول نموده با جنابعالی درمیان بگذارم.

جنگ، همواره یک موضوع جدی و مختل کننده بهداشت عمومی جامعه بوده است. از میان عوامل استرس زا، شاید هیچ کدام به این اندازه شدید و وسیع نباشد (باقری کبورق، ١٣٨٤). در این بین حملات شیمیایی به عنوان یکی از مخرب ترین ابزارهای جنگی توانسته آسیب های کوتاه مدت و بلندمدت خانوادگی، روانی و عاطفی بر جای بگذارد (قهاری، ١٣٨٦). وسیع ترین حملات شیمیایی که تاکنون صورت گرفته، در جنگ هشت ساله عراق (١٩٨٠-١٩٨٨) بود.

در طول جنگ تحمیلی، ایران ‌۲۵۲ بار مورد حمله شیمیایی رژیم بعث عراق قرار گرفت که به حدود ‌۱۰۰ هزار مجروح شیمیایی منتج شد که هنوز از آثار آن‌ها رنج می‌برند. کنوانسیون ژنو برای ممنوعیت استفاده از سلاح‌های شیمیایی، در سال ۱۹۲۵ صادر شد اما بعضی از کشورها به این کنوانسیون پایبند نبوده‌اند. رژیم بعث عراق که از پیروزی در جبهه‌های جنگ علیه ایران ناامید شده بود، تصور می‌کرد با حملات شیمیایی می‌تواند خواسته‌های خود را بر ملت ایران تحمیل کند.

نگاهی به احوال هموطنان بی‌سجل

هفتاد سالگی فوت می‌شود، شناسنامه و كارت ملی او در حالی باطل می‌شود كه او فردی مجرد معرفی می‌شود. نه در قسمت ازدواج و نه در بخش نام فرزندان، اسمی از همسر و پنج فرزندش نوشته نشده بود. چون نه شوهرش و نه فرزندانش هیچ‌كدام شناسنامه نداشتند و نزدیك به چهل سال از تشكیل پرونده آنها برای دریافت شناسنامه می‌گذشت. در غسالخانه روستای «خاك سفیدی»، از بخش «غرغری» در شهرستان هیرمند، روزانه مردگان زیادی شسته و سپس دفن می‌شوند كه هرگز شناسنامه‌ای نداشته

پیامبر صلّی‌ الله‌ علیه ‌وعلی آله وسلّم در حدیثی نکته‌سنجانه و تأمل برانگیز فرموده‌اند: «إِنَّ الْأَمِيرَ إِذَا ابْتَغَى الرِّيبَةَ فِي النَّاسِ أَفْسَدَهُمْ»(ابوداوود، ش ٤٣٠٨)

یعنی: حاکم وقتی نسبت به ملّت، مشکوک و بدبین باشد آنان را تباه می‌سازد.

 ابن اثیر صاحب «النهایه» در شرح این حدیث گفته است: 

«أَيْ إِذَا اتَّهَمَهُمْ وَجَاهَرَهُمْ بِسُوءِ الظَّنِّ فِيهِمْ أَدَّاهُمْ ذَلِكَ إِلَى ارْتِكَابِ مَا ظُنَّ بِهِمْ فَفَسَدُوا» یعنی: «وقتی حاکم، مردم را در جایگاه متّهم نشاند و آشکارا بدبینی خود را به آنان نشان داد، این نوع نگاه، آنان را وا می‌دارد عملکردی همسو با آن نگرش بدبینانه پیدا کنند و در نتیجه، تباه شوند.»

گفت‌وگو همیشه وجود داشته است حتی پیش از آن که انسان آفریده شود. 

خدای متعال با فرشتگانش و سپس با آدم گفت‌وگو کرده است. قرآن کریم کتاب گفت‌وگو است؛ در نتیجه گفت‌وگو بهترین شیوه‌ی قرآنی برای نقل افکار و ارزش‌ها است.

گفت‌وگو پند و اندرز است؛ خدای بزرگ می‌فرماید: «قُلْ إِنَّمَا أَعِظُكُم بِوَاحِدَةٍ ۖ أَن تَقُومُوا لِلَّهِ مَثْنَىٰ وَفُرَادَىٰ ثُمَّ تَتَفَكَّرُوا» 

بگو شما را فقط به کلمه‌ای یگانه پند می‌دهیم، و آن این است که دوگان دوگان، و یکان یکان به کار خداوند برخیزید و سپس اندیشه کنید.

اشاره: جامعه‌‎ای که به اصول «دیالوگ» پایبند است و فرهنگ مونولوگ در ساحت اجتماعی و ساختار تاریخی آن حضور کمرنگی دارد اغلب نسل پرسشگرتر و مطالبه‎‌گرتری را تربیت می‎‌کند و به تبع این زیست پرسشگرانه، تفکّر نقّادانه هم در آن جامعه ریشه‎‌های عمیق‎تری‏ می‌‎گیرد. به این اعتبار، می‌‎توان گفت؛ «دیالوگ»، «زیست پرسشگرانه» و «تفکّر نقّاد» سه مولفه‌‎ای هستند که بر هم تأثیر و تأثّر متقابل دارند.

سال ١٣٩٤ بود که با مجله‌ی «اندیشه اصلاح» همکاری می‌کردم و آن زمان دبیر سرویس «گلگشت و تماشا» بودم و از طرف سردبیری برای بررسی و پیگیری پرونده‌ی «ابوالاعلی مودودی» در شماره شش مجله و انجام برخی مصاحبه‌ها با شخصیت‌ها و طلّاب ایرانی تحصیل‌کرده آن زمان در پاکستان که با مودودی دیدارهایی داشته و یا در جلسات درس وی شرکت کرده بودند...

متوجه هستم که این‌ها همگی تنوع نوشتاری یک واژه باشد اما بااینکه حتی ازنظر نگارش صحیح ویراستاری، یکی از آن‌ها صحیح‌(تر) است، اما به نظرم مفهوم تنها یکی از آن‌ها به مفهوم واقعی تعامل سازنده میان افراد مرتبط است.

یعنی چه؟

زبان بخش جدانشدنی از فرهنگ هر کشور است. زبان نیز از گویش و نوشتارهای مختلف تشکیل‌شده است. در انتها بخش مهمی از فرهنگ به‌نوعی که از واژه در مکالمه‌های روزمره و نوشتارهای خود استفاده می‌کنیم، برمی‌گردد.