سایت رسمی جماعت دعوت و اصلاح

مدعیات ناسیونالیستی، ملت را به‌مثابه مرکز کنش سیاسی نمایش می‎‎دهند که باید به دو پرسش کلی بسیار مهم پاسخ دهد؛ اول اینکه آیا نوعی گروه اجتماعی بزرگ (کوچک‎‎تر از مجموع کل انسان‎‎ها) هست که واجد اهمیت اخلاقی ویژه باشد؟ پرسش دوم اینکه مبانی تکالیف شخص نسبت به گروه مرکزی پایبند به اخلاق چیست؟ این مبانی مبتنی بر عضویت اختیاری در ملتند یا عضویت غیراختیاری؟

فرهنگ امروز/ نِناد میشچِویچi] ] ترجمه: عدنان فلاحی

۱) ملت چیست؟

درحالی‎‎که ملت غالباً از یک قوم یا اجتماع فرهنگی تشکیل می‎‎شود، دولت موجودیتی سیاسی قرین با بالاترین درجه‌ی ‎حاکمیت [ii] است و از همین ‎‎رو تمایز نهادن بین ملت‎‎ها و دولت‎‎ها امری معمول است.

یوگاکاران جوان جناحی به نمایندگی از استان‌های فارس و هرمزگان در مسابقات کشوری به میزبانی کرج شرکت کرده و موفق به کسب مدال‌های رنگارنگ در رده‌ها و رشته‌های مختلف شدند.

بنده در صدد بررسی پیامدهای سیاسی دیدگاه راشد غنوشی در قضیه‌ی جدایی دعوت از مسایل سیاسی نیستم؛ در این زمینه تفاسیر و برداشت‌های زیادی شده است که از جمله‌ی آن این ادعاست که وی می‌خواهد با این کار زمینه را برای نامزدی ریاست جمهوری تونس آماده کند. این حق غنوشی است که همانند هر تونسی دیگری خود را شایسته‌ی این مقام بداند.

اشاره: خانم رعنا الیاسی، همسر مرحوم ماموستا عبدالله الیاسی، از بازماندگان زلزله اخیر شهرستان سرپل ذهاب که همسر و فرزند خود را از دست داده است. خانم الیاسی معلم است و گاه با کوتاه‌نوشته‌هایش، مشوّق‌ دانش‌آموزان به سوی مسجد و قرآن بوده است. وی در غم فراق عزیزانش و تخریب خانه‌اش صبوری پیشه کرده است و شاکرانه می‌گوید: «خداوندا شکرت که مرا لایق این امتحان سنگین قرار دادی (ان الله مع الصابرین... و أجرهم بغیر حساب)

این گفت‌وگو جُستاری است بر زندگی و تجربیات این بانو:

تجربه زندگیم می‌گوید که در هر زمانی فن بیان و خطابه یکی از بزرگترین عوامل تأثیرگذار بر بشر بوده است. از مقوله‌های مشهور عرب است که می‌گویند‌: آغازگر هر جنگی کلام و سخن است. البته ناگفته نماند که آخر آن هم کلام و سخن است. چه چیزی مردم را به سوی جنگها سوق می‌دهد؟ چه چیزی جنگها را خاتمه می‌دهد؟ چه چیزی مردم و توده‌ها را به حرکت وا می‌دارد؟ طبیعتاً‌ کلام و سخن است.

ما شهروندان یک کشوریم و در یک سرزمین مشترک زندگی می‌کنیم؛ اما آیا همه ما باهم برابریم؟ بیایید این پرسش را واضح‌تر طرح کنیم: آیا ترک‌ها با کردها برابرند؟ بدون شک و بدون هیچ تردیدی به ما خواهند گفت که «البته که ما باهم برابریم.»

ما [ترک‌ها] تا چه حد با کردها برابریم؟ ترک‌ها ترکی صحبت می‌کنند و کردها، کردی. اما زبان رسمی دولت چیست؟

- ترکی.

پس نتیجه می‌گیریم که از لحاظ زبانی برابر نیستیم. زبان یک گروه در این کشور «زبان رسمی» دولت است و زبان گروه بزرگ دیگری در این کشور «رسمی» نیست.

در این کشور زبان ‌آموزشی کدام است؟

- ترکی.

آیا مدرسه‌ای برای آموزش زبان کردی وجود دارد؟ خیر. آیا دانشگاهی وجود دارد که آموزش آن به زبان کردی باشد؟ به‌هیچ‌وجه

در این کشور ما حتی به زبان‌های انگلیسی و فرانسه هم آموزش می‌دهیم اما کردی را ممنوع می‌کنیم. پس می‌توان گفت که ازنظر «آموزشی» نیز برابر نیستیم.