ئەی ئافه‌رێنەرم

ئەی ئافه‌رێنەرم

ئەی ئافه‌رێنەرم؛ مەگەر دەشێ سەودای خولیابوون بە تۆ بچێژم و رووت لێ وەربگێڕم؟

مەگەر دەشێ دڵم چێژی هاوسێیەتی تۆ وەربگرێ و حەزی ژوانگەی تر بخزێتە ناوی؟

باشە دەشێ منیش مەلەوانی زەریای میهرت بم و لە پێناو شکۆ و گەورەییت دا ناحەزییەکانم بسڕمەوە؟

دەشێ ئارەزووی ژوانت، تەمای فڕینم وەبەر نێ و بەرز بفڕم تا بەرزایی، تا ئەوپەڕی بەندایەتیت؟

باشە دەشێ ڕەزای تۆم هەبێ و چاو ببڕمە دیتران؟

ئەی ئافرێنەرم؛ لێتم دەوێ بۆ دیتنی وجودت هەڵم ئاوێری و نەمخەیتە ناو دەشتی پاوانی تاوان.

تۆ بڵێی ئەم جەستە لەرزۆکەم شایانی نزا و ڵاڵانەوەت بێت لە شەوانی تەنیاییم دا؟

تۆ بڵێی ئەم دڵە تێکڕماوەم ڕەمەقی شەیدابوونی تێیا مابێ؟

تۆ بڵێی ئەم چاوە کەم بیناییانەم تامەزرۆیی دیتنتی لە لا مابێ؟

ئەی ئافرێنەرم؛ بە چ حاڵێک گازه‌ت بکەم کە مەعلوومە کێم؟

بە چ روویەک گازه‌ت بکەم کە مەعلوومە تۆش کێی؟

ئەی پەروەردگارم؛ تۆ ئاوەهای کە دڵم ئارەزوویەتی و هەمیسان منیش بەم ئاوایە بگێڕە کە گەرەکتە.

ئەی گەورەی میهرەبان؛ وەها نزیکی کە بۆم نییە بتبینم،

هەر دەمەو ساتێک زایەڵەی جەلالت دەمدوێنێ و بەڵام ناتبیسم،

قوفڵی دڵی کرێتم بکەوە و بمجووڵێنە، هەتا شکۆی بێ پەرژینی جەماڵت ببینم،

وانەیەکی ئەبەدیم پێ ئیلهام بکە تا پەیتا پەیتا لێت بگەڕێم و وەک تاکە پەسیو و پەناگام روو بکەمە قاپی دەرگات،

ئەی یەزدانی فریادرەس؛ دلم پڕی ترس و خۆفە لە هەست بە بێهوودەیی کردن، 

هەراسانم لەوەی کە وەک بڵقی سەر ئاو ببم بە هیچ، وەک تاڵاو لە حاڵی خۆم دا بمێنمەوە،

ئەی بە هێزی دلۆڤان؛ مەهێڵە لێت بپارێمەوە لە دژواری ژیان بمپارێزی بەڵکوو دوعا دەکەم لە ئاست ئەوان دا بێ ترس بم و بوێر،

مەهێڵە لێتم بوێ ئێش و ئازارەکانم سوکنا بدەی بەلکوو هێزی خۆڕاگریم پێ ببەخشە،

ئەی پەروەرەندەی دڵاوێن؛ سوککانی گەمێی زەریای وجوودم دەسپێرمە دەستەکانی تۆ، بۆ هەر دوورگەیەک  حەزتان لێیە رێشاندەرمان بکەن،

ئەی سوکنادەری ئازارەکان؛ خۆ ئەگەر لە گوناهەکانم بپرسییەوە، دێمە پرسیار منیش لەم هەمووە لێبوردەییت،

خۆ ئەگەر بمخەیتە دۆزەخ، هەمووی دۆزەخ جاڕ دەدەم و پێیان دەڵێم کە من خۆشم دەویستی و خستووتمە ناو دۆزەخ،

ئەی ئارام کەرەوەی جەستەی شەکەت و ناخی هەڵقرچاو و چاوی پڕ ئەسرین؛ تۆ سەرەنجاممان دەزانی و ئێمە بێ ئاگاین لە دوارۆژمان،

ئەی ئەو کەسەی بێ ئەوەی کە بێمە گۆ دەیبیسی و بێ ئەوەی کە بیکەم دەیزانی، بە نەختە تیشکێک لە تاریکخانەی ژیان ڕەهامان بکە   

 ئەی خوای بەخشندە؛ یارمەتیم بدە کە تۆ هەموو شتم بی، هەمووی ئەو شتەی لە بوون و نەبوون حەزم لێیەتی،

پاقژترین ویستم بە سەر زمان دا بێنە و بیکە بە بیانوویەک بۆ نزیک بوونەوەی زیاترم کە تۆ دڵۆڤانترینی دڵۆڤانانی.

ده‌نگێ نه‌دراوه

بۆچوونەکان

1
عرفان (not verified)
1392/3/9 07:31

خوایه به و ینه ی که ره میک پیم به زمان و قه له میک زمانی که حه ق بلی یا هه ر نه بی ناحه ق نه لی قه له می ناحه قان بکوتی یا هه ر نه بی حه قان نه کوتی.(م.ئه حمه دیان)نووسه ری زور به ریز هه زار باره قه لا بو هه ستی ناسک و قه له می حه ق نووست.خودای په روه ردگار حه ققه وله گه ل حه ققه پارانه وه ی حه ق ویستان له شنه به یانیان فینکتره.ئیمه ش له و شنه له بیر مه که

.:: نوێ‌ترین ::.

ڕاڤه‌ی شیعره‌ فارسییه‌كانی مه‌حوی ئه‌ده‌ب و هونه‌ر (1398/05/15)
کۆچی دوایی قارەمانێک هه‌واڵه‌کانی ئیسلاح وێب (1398/03/31)
کۆچی دوایی حاجی مامۆستا مەلا عومەر حوسینی ئایچی هه‌واڵه‌کانی ئیسلاح وێب (1398/03/31)
‍لە خودی خۆتەوە دەست پێ بکە... هه‌وارگه‌ی دڵان (1398/03/31)