گه‌ڕان وه شوێن نه‌ختینه‌دا

گه‌ڕان وه شوێن نه‌ختینه‌دا

 

مه‌وله‌وی له مه‌سنه‌وی مه‌عنه‌وی‌دا چیرۆکی پیاوێکی هێناوه که خوازیاری نه‌ختینه‌ بوو، هه موو کاتێ له باره‌گای خودای تاکی ته‌نیا به‌و په‌ڕی لاڵانه‌وه‌وه ده‌پاڕاوه؛ خودایه ئه‌م هه‌موو نه‌ختینه‌یه خه‌ڵک له ژێر خاکیان کردوه‌و بۆ خۆشیان وه ژێر خاکه‌وه کراون و مردوون و که‌سێ که‌ڵکیان لێ وه‌رناگرێ! ده‌سا خودایه نه‌ختینه‌یه‌کم پێ پپشانده تا وه‌کوو هه‌ڵیکه‌نم و یه‌ک ژیان به ئاسووده‌یی بژیم. 

له خه‌ودا بانگێ هات: ئه‌ی به‌نده‌ی خۆم له فڵانه شوێن، به‌رزایی فڵانه کێو و راده‌وه‌ستی، تیر ده‌خه‌یته که‌وان له هه‌ر شوێنێ داکه‌وت نه‌ختینه‌که له‌وێیه. 

پیاوه له خه‌و ڕاپه‌ڕیو، زه‌نگن و خاکه‌نازوو هه‌رشتێ بۆ هه‌ڵکه‌ندنی نه‌ختینه‌ پێسویت بێ هه ڵیگرتوو به‌ره‌و شوێنی دیاریکراو وه‌ڕێکه‌وت و دی هه‌موو ئاماژه‌کان راستن‌و خه‌وه وه راست گه‌ڕا. که وابوو تیری نیا که‌وان توند رایکێشا و ها  بیهاوێژێ گوتی:«ده‌ی ئیستاکه به ره‌و کوێ بیهاوێژم؟!» هاته‌وه بیری پێیان نه‌گوتوه به‌ره‌و کوێ بیهاوێژێ! 

دواجار به‌ره‌و لایه‌ک هاویشتی و ده‌س به جێ رۆیشت له شوێن داکه‌وتنی تیر خاکی هه‌ڵکه ندو هه‌ڵکه‌ند نه‌ختینه‌ نه‌بوو! 

سه‌ر له‌نوێ هاته‌وه شوێنی خۆی‌و‌تیری به‌ره‌و لایه‌نێ‌تر هاویشت به‌ڵام ئه‌م جاره‌ش وه‌ک پێشوو ده‌رچوو! 

تیری به‌ره‌و سه‌روو به‌ره‌و خوار، به‌ره‌و ئه‌م لاو به‌ره‌و ئه‌و لا هاویشت به‌ڵام ره‌نجه‌رۆو ئاش به‌تاڵ مایه‌وه!

گه‌ڕاوه مزگه‌وت و سه‌ر له نوێ به‌لاڵه‌و پاڵه پاڕاوه. دووباره له خه‌ودا ئه‌و بانگه‌وازه‌ی بیسته‌وه. گوتی خودایه! ئه‌مه ج پێشنیاروو ناونیشانێ بوو پێمت‌دا؟! هه‌رچی گه‌ڕام هیچم نه دۆزیه‌وه!

پێی گوت: من که‌ی پێتم وت تیر بنێ که‌وان و تا ده‌توانی رایکێشه‌و جا بیهاوێژه؟! نا من گوتم تیر بخه که‌وان و له هه‌ر شوێنێ داکه‌وت نه‌ختینه‌ له‌وێیه! 

پیاوه رۆژی دوایی رۆیشت و تیری خسته که‌وان و هیچ راینه‌کێشا، به‌ری‌دا و تیر له به‌ر پێیا داکه‌وت و جا ده‌س به جێ ژێر‌پێی خۆی هه‌ڵکه‌ند و نه‌ختینه‌ی دۆزیه‌وه؟! 

پرسیان له ژیرو وریایه مه‌به‌ستی مه‌وله‌وی له هێنانی ئه‌م چیرۆکه چیه؟ 

له ‌وه‌ڵامدا گوتی: نه‌ختینه‌ له خۆدی خۆتایه بۆچ به‌ره‌و ئه‌م لاو ئه‌ولا ده‌ڕۆی؟

تێڕامان: دیتر سه‌ر لێ شێواو مه‌به! بێ‌ده‌نگ بخزێره ناخی خۆت! له ناختدا هه‌مووی پێویستیه‌کانت شاراونه‌ته‌وه. له ناخی هه‌رکه‌سێکدا «گه‌وره‌یی و مه‌زنی شاراوه» هه‌یه. 

له ناخی هه‌ر مرۆڤێکدا ره‌وتی ژیانی خودایی له هه‌ڵسووڕو داسووڕدایه‌و پڕشنگی ئیلاهی ده‌دره‌وشێته‌وه. 

باش تێڕامێنه، له هه‌ر که‌سێکدا ویست‌و ئیراده، تێکۆشان و مه‌زنی، جوامێری‌و چی و چی‌تر ده‌بینی، خۆدای راهێنه‌ری جیهانیان فه‌رمایشت ده‌کا: 

«فی انفسکم افلا تبصرون  یانێ له ناخی خۆتاندا ئاماژه گه‌لی روون و به‌ڵگه گه‌لی دیار دانراوه چۆن نابینن » 

تێڕامان: مرۆڤه سه‌رکه‌وتوه‌کان هه‌موو کاتێ ده‌ڕۆنه ناخی خۆیان و ده‌گه‌نه بناوانی خۆو به ناسینی به‌هره‌گه‌لی ناخی خۆیان ریگه‌ی سه‌رکه‌وتن ده‌پێون. 

تێڕامان: ده‌تانه‌وێ دونیا چاک بکه‌ن؟ جا سه‌ره‌تا بزانه خۆت ئیسلاح و چاک بووی؟ و خودی نوێی خۆت به پاڕانه‌وه‌و عیباده‌تی بێ‌خه‌وشی خوداو حزمه‌تی بێ‌منه‌تی دوور له خۆویستی سه‌ر له نوێ سازاندووه؟! 

سه‌رچاوه: یادداشتێ له لایه‌ن خوداوه 

ده‌نگێ نه‌دراوه

.:: نوێ‌ترین ::.

ڕاڤه‌ی شیعره‌ فارسییه‌كانی مه‌حوی ئه‌ده‌ب و هونه‌ر (1398/05/15)
کۆچی دوایی قارەمانێک هه‌واڵه‌کانی ئیسلاح وێب (1398/03/31)
کۆچی دوایی حاجی مامۆستا مەلا عومەر حوسینی ئایچی هه‌واڵه‌کانی ئیسلاح وێب (1398/03/31)
‍لە خودی خۆتەوە دەست پێ بکە... هه‌وارگه‌ی دڵان (1398/03/31)
کاری منداڵان و منداڵانی کار کۆمه‌ڵایه‌تی (1398/03/31)