تنها راه نجات، بیدار شدن است

تنها راه نجات، بیدار شدن است

بشر در طول تاریخ خود با مشکلات زیادی دست و پنجه زده است این مشکلات گاهی طبیعت، گاهی مال و گاهی جسم و جان او را تهدید کرده وگویی که این در رنج و زحمت زیستن با زندگی او عجین بوده و آیه‌ی وحیانی تذکّری بر این مهمّ است که:

 «لَقَدْ خَلَقْنَا الْإِنْسَانَ فِي كَبَدٍ» (بلد:٤) 

مشکل پیش آمده(کرونا ویروس) نیز بعد مدّتی با هزینه‌های هنگفت جانی و مالی‌ای که به جا می‌گذارد از بین می‌رود امّا رفتن او هرگز به معنای پایان رنج و زحمت این مخلوق عاقل نیست. باز مشکل پشت سر مشکل و این سریال تا پایان عمر او ادامه دارد.

وقتی ندای وحیانی آمد و انسان را متوجّه حقیقتهای مؤثّر در زندگی او کرد؛ حقیقتهایی که هرگز خود به برخی از آنها نخواهد رسید و با هزینه‌ی هنگفت جانی و مالی و عمری نیز  به برخی دیگر دست می‌یابد به جای پذیرش آن ندا، در برابرش جاهلانه قد علم کرد و چوب این موضعگیری جاهلانه‌ی خود را همیشه خورده و خواهد خورد. آن وقت پیامبران از فرط نگرانی برای آینده این مخلوق تا سرحدّ جان دادن غصّه  خوردند امّا ندا آمد که چه جای غصّه خوردن است؟! اگر بخواهیم با نشان دادن یک وضعیّت همه را تسلیم خود می‌کنیم پس ای بهترین بندگان صالح و دلسوز من، غصّه نخورید:

«لَعَلَّكَ بَاخِعٌ نَفْسَكَ أَلَّا يَكُونُوا مُؤْمِنِينَ. إِنْ نَشَأْ نُنَزِّلْ عَلَيْهِمْ مِنَ السَّمَاءِ آيَةً فَظَلَّتْ أَعْنَاقُهُمْ لَهَا خَاضِعِينَ»(شعراء ۳و۴)

غصّه نخورید چون سنّت ما بر اجبار نیست بلکه می‌خواهیم این مخلوق از قدرت تعقّل و اندیشیدنی که به او دادیم و او را با آن بر سایر مخلوقات برتری بخشیدیم خود دست به انتخاب درست بزند.

 ما بر نشان دادن آیات خود برای بیداری او متعهّدیم پس، هرازچندگاهی آیاتی را به او نشان می‌دهیم تا حقیقت وجود خود، وجود حیات و وجود ما را بشناسد و سرانجام به این مهمّ نیز خواهد رسید:

«سَنُرِيهِمْ آيَاتِنَا فِي الْآفَاقِ وَفِي أَنْفُسِهِمْ حَتَّى يَتَبَيَّنَ لَهُمْ أَنَّهُ الْحَقُّ أَوَلَمْ يَكْفِ بِرَبِّكَ أَنَّهُ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ شَهِيدٌ (فصّلت:٥٣)

حوادثی را به او نشان خواهیم داد که نتیجه‌ی  حتمی حرکت نادرست او در مسیر زندگی و استفاده‌ی نابخردانه از نعمت‌های خدادادی اندرونی و بیرونی اوست:

«وَمَا أَصَابَكُمْ مِنْ مُصِيبَةٍ فَبِمَا كَسَبَتْ أَيْدِيكُمْ» (شوری:٣٠)

البتّه مانع بسیاری از نتایج این برخوردهای نابخردانه‌ی او نیز خواهیم بود تا کمتر متضرّر شود:

«وَيَعْفُو عَنْ كَثِيرٍ» (شوری:٣٠)

امّا افسوس آنجاست که بیشتر انسانها دیر متوجّه این واقعیّت‌ها می‌شوند:

«وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُمْ مُؤْمِنِينَ» (شعرا:۸)

بر این اساس تنها راه نجات دست کشیدن از غرور و سرمستی و گردن‌فرازی و بازی جاهلانه  و تکرار شکستهای مکرّر با هزینه‌های هنگفت مالی و جانی و عمری با پناه آوردن به ندای وحیانی و تسلیم آن شدن است و اینکه به خود بقبولاند که گوش سپردن به این ندا و کسب برخی معلومات حیاتی از این کانال یکی از نیازهای مبرم حیات اوست. و حیات، بدون توجّه به آن در کنار استفاده از معلومات کسب‌شده از طریق دستاوردها و تجربه‌های عقلانی و علوم تجربی شکل کامل به خود نخواهد گرفت و مشکلات کم‌رنگ نخواهند شد. 

«رَبَّنَا إِنَّنَا سَمِعْنَا مُنَادِيًا يُنَادِي لِلْإِيمَانِ أَنْ آمِنُوا بِرَبِّكُمْ فَآمَنَّا» (آل عمران:١٩٣)

بدون امتیاز

.:: جدیدترین ::.