کارواچاوت روزه داری زنان هند برای سلامتی شوهران

«کارواچاوت» یا مراسم روزه داری زنان، یکی از مهمترین فستیوالهای زنانه در شمال هندوستان می باشد که هرساله در حدود 9 روز قبل از جشن بزرگ «دیوالی»،(1)
 در اواخر ماه اکتبر و اوایل ماه نوامبر میلادی برگزار می گردد. این روزه داری که فقط خاص زنان در زمان مشخص است، به طور کلی برای سلامتی و تندرستی شوهرانشان است. در هندوستان که شوهر تنها حامی و سرپناه زن، پس از ترک خانه پدری بشمار می رود، حکم خدای روی زمین را برای او دارد. شوهر و مرد تنها کسی است که برای زن، غذا، پوشاک، آسایش، احترام، نیکبختی به همراه می آورد و زمانی که همسر از دنیا می رود، زن، همه هستی خود را از دست می دهد. در زمانهای گذشته، یک زن بی شوهر یا بیوه سربار خانه و خانواده خود بود و برای جامعه خود به عنوان موجودی نحس و بدیمن به حساب می آمد. لذا می بینیم که در جامعه هندوستان در زمانی نه چندان دور، در مراسم سوزاندن جنازه های شوهران، زنان در نهایت رضایتمندی آماده خودسوزی می شدند، چرا که از اوان کودکی زن با این باور رشد کرده است که یک زن بیوه با سوزاندن پیکر خویش در کنار جنازه شوهر، یک «ساتی»(2) خواهد شد. ساتی نام همسر «شیوا» یکی از خدایان هندو است که بر طبق روایات موجود در پایان مراسم نیایش در منزل پدر خویش، به علت بی اعتنایی اطرافیان به او و بخصوص شوهرش که به این مجلس دعوت نشده بود، خود را در ظرف بزرگ غذا سوزانید!!!
بلی زن دست پرورده خرافات و فاقد تفکر و اندیشه این عمل را نه بالاجبار بلکه با رضایت مندی انجام می دهد.
پس برای زنده ماندن و زندگی کردن، زن باید به سلامتی شوهر خویش توجه خاص داشته باشد و از هر گونه جان گذشتگی ابا نداشته باشد. بنابراین مراسم روزه داری برای سلامتی و تندرستی شوهر از اهمیت خاصی برخوردار می شود!!
در سالهای نه چندان دور، زنان مسن تر مراقب رفتار و کردار نوعروسان بودند. نوعروسانی که گاه در سنین زیر ده سال به خانه شوهر قدم گذاشته بودند. مراقبت مهم زنان مسن و بزرگتر از این دختران جوان توجه خاص و بسیار زیاد آنها به روزه داری آنان بود، تا مبادا از سر غفلت آب یا غذا بخورند. این مراقبت گاهی به حمام و دستشویی نیز کشیده می شد تا از شکسته شدن روزه این زنان کوچک به هر طریق جلوگیری به عمل آید!
عمل روزه داری زنان جوان و نوعروسان بسیار سخت و طاقت فرساست. چرا که قبل از طلوع آفتاب، در ساعت 4 بامداد آغاز شده و بعد از پرستش ماه[!!] که معمولاً در ساعت هشت و چهل و پنج دقیقه بعدازظهر در آسمان سر می زند، پایان می یابد.
جالب است بدانید که این مراسم با این مدت زمان طولانی، در حال حاضر میان زنان تحصیلکرده به عنوان سمبل علاقه مندی و احترام به شوهر است، اما آب و رنگ تند خود را تا حدودی از دست داده است و بعضی از زنان با فرهنگ بالاتر هرگز حاضر نیستند به آن تن دردهند و بر این باور هستند که روزه یا عدم آن لطمه ای نه بر پیکر جامعه هندو وارد می کند و نه تضمین سلامتی و عدم سلامت و بروز حادثه برای شوهران عزیزشان خواهد بود!
روز روزه داری و همچنین روز قبل از آن با تشریفات خاصی همراه است. مادرشوهر تازه عروس در تکاپوی ارسال یک وعده غذا برای سحری، یعنی وعده غذایی که پیش از طلوع آفتاب نوعروس می خورد، اقدامات خاصی را انجام می دهد. زنان شوهردار برای خوردن سحری، دور هم جمع می شوند. و غذایی مرکب از سیب زمینی پخته به همراه رب و شیر و چای یا قهوه و شربت و آب میوه می باشد که برای تأمین آب مورد نیاز بدن، مفید می باشد.
مادرشوهر، چند نوع غذای طبخ شده، به استثنای مایعات، در روز قبل به خانه تازه عروس می فرستد، چون او شب را در منزل پدری اش سر می کند و در طی روز به منزل مادرشوهرش می رود. و این تشریفات فقط برای نوعروسان است و در سالهای پس از ازدواج، مراسم خوردن سحری و عبادت در منزل شخصی افراد به اجرا درمی آید. در روز مورد نظر، زنها صبح زود از خواب برخاسته، حمام می گیرند و لباسهای نو و زیبایی بر تن می کنند.
در روز کارواچاوت (روزه داری) زنان جوان از انجام امور روزمره و هر کاری معاف هستند. بنابراین به طور دسته جمعی برای خرید زینت آلات و زیورجات رفته و برای خود النگو می خرند که گاه تا آرنج را می پوشاند و بعد کف دستها و روی پاهایشان را با نقش و نگارهای زیبا با رنگ حنا، تزیین می کنند. این کار بسیار زیبا و باظرافت است و توسط نقاشان حناکار، صورت می گیرد که طرحهای زیبایی را بر روی دستان و پاها، ترسیم می کنند. این روز، روز شادی و تفریح زنان روزه دار است، برخی از زنان که موقعیت اجتماعی بالاتری دارند به سینما می روند ...
مادران نوعروسان، در روز «کارواچاوت» برای دختران خود هدیه ای می فرستند که شامل ده نوع خوراکی و ده عدد حلوا و مقداری پول و لباس است. مقدار این پول از پنج تا پنجاه روپیه متغیر است. یک کوزه کوچک نیز از اقلام تحفه مادران برای دخترانشان است. اهدای یک «ساری» که لباس رسمی زنان هندی است به دختران جوان یعنی نوعروسانی که برای اولین بار در این مراسم شرکت می کنند، یک امر ضروری است. این هدایا به خانه مادرشوهر فرستاده می شود چرا که دختر تا قبل از غروب آفتاب را در آنجا به سر می برد. عروس جوان گاهی مواد خوراکی را برداشته و لباس و پول را به مادرشوهر پیشکش می کند.
ساعت چهار یا پنج بعدازظهر، زمان «پوجا» یا عبادت و نیایش است. در اتاق بزرگی که تعلق به یکی از زنان روزه دار است، قسمتی از اتاق را با آرایشی خاص تزیین می کنند تا برای مراسم «پوجا» و نیایش مکانی خاص می گردد. در غیر این صورت از بالکن یا حیاط منزل برای این امر استفاده خواهد شد. محل مورد نظر نیایش با خاک رسی زردرنگ که در آب بخوبی حل می گردد تزیین می گردد. دقیقا یک ساعت مانده به سرزدن ماه در آسمان، زنانی که آیین «ورات» را به جا آورده اند یعنی تعهدی را که عهده دار بوده اند برای انجام کارهایی خاص که معمولاً با روزه داری همراه می شود، لباسهای خود را عوض می کنند و «ساری» رنگارنگ به سبک راجستانی یا گجراتی که دارای زمینه قرمزرنگ و نقاطی سبز، زرد و سفید در میانه است، می پوشند. این ساری که با ظرافت خاصی حاشیه دوزی شده است در واقع لباس فاخر و سنتی تمام دخترانی است که در تمام مناسبتهایی از این قبیل پوشیده می شود. آنگاه بر پیشانی خود پولکهایی بسیار کوچک طلایی با نقاطی سبز و قرمزرنگ در میانه آن می گذارند. همه روزه داران در مراسم نیایش (پوجا) دور هم جمع می شوند. در این مراسم برای هر کس یک سینی فلزی و گرد در اندازه های مختلف گذاشته شده است که شامل اندکی آب و هفت تکه (پوآ) و حلوا و پول و نوعی خوراکی به نام ماتری و ... می باشد.
زنها رو به سمت خدایان هندو می نشینند [!!] و بزرگترین عضو حاضر در جمع، که به طور کلی از اعضای خانواده است داستانی را حکایت می کند و پس از آن به رسم آیین همیشگی نیایش به قرائت آیات مقدس [!] می پردازد. این عمل برای هر زنی که پوجا را انجام می دهد به تنهایی صورت می گیرد و اصطلاحا «ماناسنا» نامیده می شود که به معنای بخشیدن و هرگز بازپس نگرفتن است.
و پس از قرائت آیات مقدس [! [زنان ماده ای خمیرمانند بر پیشانی می کشند و پودری قرمزرنگ بر فرق سر می مالند. متن اشعاری که در نیایش یا پوجا توسط زنان خوانده می شود از قرار زیر است:
«من این نیایش را برای سلامتی و تندرستی شوهر خود انجام می دهم، با تقدیم هدایای خودم که شامل ماتری، حلوا، ساری، پول است. من می خواهم که همچون الهه گائور (از خدایان هندو) زندگی کنم و شوهرم نیز زندگانی مشابه با لردکریشنا داشته باشد.»
پس از آن، هر زنی باید به پابوس زنان بزرگتر رفته و دعای خیر آنان را طلب کند. سپس، هدایای خود را به اعضای بزرگتر خانواده تقدیم کند. در این لحظه نیایش و «پوجا» خاتمه می یابد و یکی از زنها سینی پوجا را با چراغی روشن و ظرف کوچکی آب می آورد. به این امید که تاکنون ماه در آسمان پدیدار شده باشد. سپس تمام زنها یک به یک آیین پوجا را در مورد ماه بجا می آورند. بدین ترتیب که چراغ را در دست چپ گرفته و با دست راست آب داخل ظرف را در هفت نوبت روی زمین می ریزند. سپس چنین جمله ای توسط آنها ادا می شود:
«در تمام طول شب و روز تو در آسمان می درخشی، من این آب را به تو تقدیم می کنم، در این شب (کارواچاوت). پس هر کجا که هستی من را مورد عنایت قرار بده.»
این جملات هفت بار توسط هر زن تکرار می شود. این زن به هیچ عنوان به پابوس والدین یا هر شخص دیگری از اعضای خانواده خود نمی رود؛ بر خلاف آنچه که در مورد خانواده شوهر خود می کند. و این در صورتی است که او مراسم پوجا را در منزل پدری خود انجام داده باشد. دلیل این امر این می باشد که زن پس از ازدواج در بین اعضای خانواده خویش به عنوان یک شکلی از الهه شناخته می شود.
بعد از مراسم، نوبت به صرف شام می رسد و تمام آنچه که برای جشن مهیا شده است بر سر سفره آورده می شود. برنج و حبوبات پخته از غذاهایی هستند که در هیچ وعده روزه داری طبخ نمی شوند. و غذاهای تهیه شده برای مراسم «کارواچاوت» بدون پیاز و سیر طبخ می شوند. بدین ترتیب روزه معروف و بزرگ «کارواچاوت» خاتمه می یابد. باشد که همسران، زنان سالم و سلامت باشند. تا زنان زنده باشند و زندگی کنند!!!
1 ـ دیوالی، جشنی بزرگ در نزد هندیان که در 6 نوامبر هرساله برگزار می گردد و تقریبا شبیه به نوروز در نزد ایرانیان است.
2 ـ ساتی اصطلاحی است، برای زنانی که همراه جسد شوهران خود، به خودسوزی دست می زنند.

بخش اخبار: 
زنان