چه کسی محمّد -صلّی الله علیه وسلّم- را نمی‌شناسد؟

چه کسی محمّد -صلّی الله علیه وسلّم- را نمی‌شناسد؟

آیا او -صلّی الله علیه وسلّم- چراغ راه و بشارت‌دهنده و رسول الله و پیامبر خدا نیست که زمین را سرشار از عدالت و نور و آشتی و محبّت و نیکی نمود و بهترینِ مردم و معلّم بشریت نبود و بشریت را نجات نداد و بتان را در هم نشکست؟

خداوند او را برگزید تا بهترینِ مردم و پیشوای پیامبران باشد و دوست و رفیق خودش گردد و به او وعده داد تا او را در جایگاه ستودنی‌ای برانگیزد و شفاعت کبری را به او عطا کند و او را اوّلین کسی گرداند که درب بهشت را می‌زند.

او همان پیامبرِ درس‌نخوانده -صلّی الله علیه وسلّم- است که رسالت را ابلاغ نمود و امانت را تحویل داد و امّت‌ را پند داد و اندوه را برطرف کرد و در راه خدا، آن‌چنان که شایسته بود جهاد نمود، تا به یقین کامل رسید.

آیا او نبود که مردم را از تاریکی به نور و از شرک به خداپرستی و از خواری و ذلّت‌ و ستم و نادانی و تفرقه و حقارت، به عزّت‌ و عدالت و علم و اتّحاد‌ و شرافت رساند؟

اگر دین محمّد‌ -صلّی الله علیه وسلّم- و امّت‌ او نبود ما که بودیم؟ و اگر رسالت و شریعت او نبود ما چه ارزشی داشتیم؟ و اگر دعوت و دعوتگری و عقیده‌اش نبود سرنوشت ما چه می‌شد؟

اهل زمین پیش از بعثت او چه حالی داشته‌اند؟ آیا خداوند آنان را خوار نکرده بود و تنها برخی از آنان باقی مانده بودند؟[١]

آیا در جاهلیّت محض و گمراهی شدید و عقب‌ماندگی و وحشی‌گری و حیوان‌صفتی نمانده بودند؟

به محض اینکه خورشید رسالت و نبوّت‌ با دستان معلّم‌ نسل‌ها و فرمانده‌ی رهبران سر زد، مسیر تاریخ تغییر کرد.

ایشان -صلّی الله علیه وآله وسلّم- از امّت‌‌های گمراهِ کافرِ درگیر، امّتی‌ واحد و متدیّن به بهترین دین و دارای والاترین همّت‌ و اوج اراده ساخت؛ آنان را از چوپانی به رهبری امّت‌ها رساند و از بت‌پرستی، به نمازگزاران شب و جنگجویان شجاع روز تبدیل کرد.

خداوند هر که را خواست به عبادت خود مشرف‌ کرد و از دنیای تاریک، به آخرت روشن و از ستم‌های ادیان به عدالت اسلام بیرون برد و به همین دلیل، بهترین امّت‌ بودید که برای مردم آورده شدید.

خداوند به خاطر این بندگان به فرشتگان فخر می‌فروشد و آنان را به بهشتی که خودش ساخته است مشرف‌ می‌گرداند و آنان را به لقای خود اکرام می‌فرماید و با صدایی آنان را فرا می‌خواند و آنان می‌شنوند: «خشنودی خودم را بر شما حلال ساختم و غضب خود را تا ابد برایتان حرام نمودم»[٢]

برادرت عیسی مرده‌ای را صدا زد و بیدار شد *** تو نسل‌هایی احیا کردی که زنده از خاکسار شد

چه جای تعریف است از کسی که تمام اخلاق خوب و فضایل بی‌شمار و امتیازات فراوان را در خود گرد آورده است و بهترین آفریده‌ی خدا و بهترین انسان است؛ هر کمالی در او وجود دارد و هر گونه زشتی‌ای از او به دور است.

خداوندِ راستگوی بزرگوار، به (وَالنَّجْمِ إِذَا هَوَىٰ) سوگند خورده است که مصطفی بس پاک و ستودنی است.

علق او را پاکیزه کرد با ﴿مَا ضَلَّ صَاحِبُكُمْ وَمَا غَوَىٰ﴾

و قلب او را پاکیزه نمود با ﴿مَا كَذَبَ الْفُؤَادُ مَا رَأَىٰ﴾

و چشمان او را پاکیزه نمود با ﴿مَا زَاغَ الْبَصَرُ وَمَا طَغَىٰ﴾

و زبان او را پاکیزه نمود با ﴿وَمَا يَنطِقُ عَنِ الْهَوَىٰ﴾

و رسالت او را پاکیزه نمود با ﴿إِنْ هُوَ إِلَّا وَحْيٌ يُوحَىٰ﴾

و معلّم‌ او را پاکیزه نمود با ﴿عَلَّمَهُ شَدِيدُ الْقُوَىٰ، ذُو مِرَّةٍ فَاسْتَوَىٰ﴾

و یاران او را پاکیزه نمود با ﴿وَالَّذِينَ مَعَهُ أَشِدَّاءُ عَلَى الْكُفَّارِ رُحَمَاءُ بَيْنَهُمْ﴾

و تمام وجود او را پاکیزه نمود با ﴿وَإِنَّكَ لَعَلَىٰ خُلُقٍ عَظِيمٍ﴾

و او را با دو صفت از صفات خویش مُتصف ساخت ﴿بِالْمُؤْمِنِينَ رَءُوفٌ رَّحِيمٌ﴾

و او را به رسالت و رسول بودن توصیف نمود ﴿مُّحَمَّدٌ رَّسُولُ اللَّـهِ﴾

و او را به نبوّتش‌ صدا زد ﴿يَا أَيُّهَا النَّبِيُّ﴾

و او را به عبادت و بندگی مشرّف نمود ﴿سُبْحَانَ الَّذِي أَسْرَىٰ بِعَبْدِهِ﴾

و بر پایبندی او به پرستش خود گواه شد ﴿وَأَنَّهُ لَمَّا قَامَ عَبْدُ اللَّـهِ يَدْعُوهُ﴾

خداوند سینه‌اش را شکافت و بار را از دوشش برداشت و نامش را بلند کرد و کارش را به سرانجام رساند و دینش را کامل نمود.

خداوند او را رها نساخت، بلکه او را گمراه دید و هدایت نمود، فقیر دید و بی‌نیاز نمود و یتیم دید و پناه بخشید و او را میان جاودانگی در دنیا و لقای خویش مُخیّر نمود و او نیز لقای الله را برگزید و فرمود: «اللهم الرفيق الأعلی»[٣]

چقدر گمراه بودند کسانی که او را تکذیب کردند و متّهم‌ به جادوگری نمودند و چقدر خوار گشتند کسانی که او را مسخره داشته و خوار می‌کردند!

دل‌هایشان کجاست؟ عقل‌هایشان کجاست؟ خداوند راست گفت که ﴿لَهُمْ قُلُوبٌ لَّا يَفْقَهُونَ بِهَا وَلَهُمْ أَعْيُنٌ لَّا يُبْصِرُونَ بِهَا وَلَهُمْ آذَانٌ لَّا يَسْمَعُونَ بِهَا أُولَـٰ‌ئِكَ كَالْأَنْعَامِ بَلْ هُمْ أَضَلُّ ﴾(الأعراف: ١٧٩)؛ (دل‌هايى دارند كه با آن [حقايق را] دريافت نمى‌كنند و چشمانى دارند كه با آن‌ها نمى‌بينند و گوش‌هايى دارند كه با آن‌ها نمى‌‏شنوند، آنان همانند چهارپايان بلكه گمراه‌ترند [آرى] آن‌ها همان غافل‏ماندگانند)

از آنان بپرسید اگر راست می‌گویند: آیا یک بار در دنیا دروغ گفت، آیا خیانت ورزید، و آيا نیرنگ زد؟ 

آیا کسی را دشنام داد و یا به کسی ستم روا داشت؟ آیا حسادت یا کینه یا تکبّر‌ ورزید؟

سیره‌ی او را بخوانید و به سنّت‌ او چنگ بزنید و در روش خدایی او تدبّر‌ کنید و خواهید دید که جز نور و صفا و صداقت و پاکدامنی و وفاداری و نیکی و کرامت و حیا، چیزی وجود ندارد.

دم به دم بر همه دم برگل رخسار محمّد‌ صلوات

----------------------------------

[١] صحیح مسلم: ٢٨٦٥

[٢] صحیح مسلم: ٢٨٢٩

[٣] بخاری: ٤٤٦٣، و مسلم: ٢٤٤٤

 

 

بدون امتیاز