نظر فقه شافعی در مورد عقیقه چیست؟

شماره: 
999

عقیقه یا نسیکه یا ذبیحه به حیوانی گفته می‌شود که پدر در هفتمین روز تولد فرزندش برای پذیرایی از خویشاوندان و دوستان و مستمندان ذبح می‌کند.
حکم آن در مذهب امام شافعی سنت مؤکده است و در حدیث آمده که رسول خدا-صلی‌الله‌علیه‌و‌سلم- فرمود: «هر کودکی در گرو عقیقه و ذبح حیوانی است که در هفتمین روز ولادتش برایش ذبح می‌شود و سرش را می‌تراشند و او را نام‌گذاری می‌کنند»[ابوداود، ج2، ص260؛ حاکم، ج4، ص237]
انجام عقیقه برای سرپرست خانواده و مسؤول تأمین معیشت؛ مستحب است، اما به‌جز پدر خانواده، دیگر خویشاوندان با اجازه‌ی پدر هم می‌توانند اقدام به تهیه‌ی آن بنمایند، همچنان که رسول خدا-صلی‌الله‌علیه‌وسلم- برای حسن و حسین-رضی‌الله‌عنهما- عقیقه سر برید.
چنان‌چه پدر بچه به هر دلیل برای او سنت عقیقه را انجام نداده باشد، خود فرزند بعد از بزرگ شدن می‌تواند این‌کار را برای خود انجام دهد. حیوانی که برای عقیقه ذبح می‌شود بهتر است گوسفند باشد و باید حیوان شرایط قربانی را از نظر سلامت و عیوب و سن داشته باشد و بهتر است که گوشت عقیقه را پخته و به صورت غذا برای مردم بفرستد یا آنان را دعوت کند.